THEOLOGOI-KRITIS.SCH.GR

Τα Θρησκευτικά στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της Κρήτης

  • Μεγαλύτερο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Προκαθορισμένο μέγεθος γραμματοσειράς
  • Μικρότερο μέγεθος γραμματοσειράς
Τα Θρησκευτικά στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της Κρήτης

Ψήφισμα για την εκδημία του μακαριστού Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγενίου

ΨΗΦΙΣΜΑ

Το Διοικητικό Συμβούλιο και τα Μέλη του Παγκρήτιου Συνδέσμου Θεολόγων με οδύνη πληροφορηθήκαμε την αιφνίδια τελευτή εν Κυρίω του μακαριστού Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας κυρού Ευγενίου.

Ο εκλιπών ήταν διακεκριμένος ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου και της Εκκλησίας Κρήτης. Υπήρξε άξιος ποιμενάρχης της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, προσηλωμένος στις αξίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας Κρήτης. Εργάστηκε με ζήλο, αλλά αθόρυβα, για τη διαποίμανση του ποιμνίου του, για την προαγωγή της εκκλησιαστικής και πνευματικής παράδοσης του τόπου, για την πρόοδο  και αύξηση των ιερών καθιδρυμάτων της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, καθώς επίσης για την ίδρυση σύγχρονων δομών που να ανταποκρίνονται στις σημερινές ποιμαντικές ανάγκες. Υπήρξε φιλοκαλικός, φιλακόλουθος, φιλομόναχος, ιεροπρεπής,  ασκητικός. Πάντοτε ήταν ταπεινός, πράος, ειρηνικός, απλούς, προσηνής, δημιουργικός. Ήταν ιδιαιτέρως αγαπητός και σεβαστός από όλους.

Περισσότερα...
 

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κυρός Ευγένιος, όπως τον γνώρισα

Η γνωριμία μου με τον μακαριστό πλέον Μητροπολίτη Ιεραπύτνης και Σητείας κυρό Ευγένιο, ξεκινά πριν εννέα χρόνια και οφείλεται στα κοινά εν πολλοίς ακαδημαϊκά μας ενδιαφέροντα. Είχε χρηματίσει επιστημονικός βοηθός στην τότε ακαδημαϊκή Έδρα, σήμερα Τομέα, του Κανονικού Δικαίου της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και  ενδιαφερόταν ιδιαιτέρως για την ακαδημαϊκή εξέλιξη της Πατριαρχικής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης, η οποία τότε διένυε τον πρώτο χρόνο λειτουργίας της, ως Ανώτατο Ίδρυμα. Συχνά προσκαλούσε τους Καθηγητές της Εκκλησιαστικής Ακαδημίας ως επίσημους ομιλητές της Ιεράς Μητροπόλεως του, είτε σε καθαρά ακαδημαϊκές εκδηλώσεις, είτε σε κατανυκτικούς εσπερινούς, της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Σε μία ανάλογη ακαδημαϊκή συνάντηση είχαμε γνωριστεί.

Περισσότερα...
 

Με αφορμή την έναρξη του σχολικού έτους: Αποφάσεις και νύξεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου για την παιδεία

Το θέμα της παιδείας, εκκλησιαστικής και θύραθεν, δεν περιλαμβανόταν αυτόνομα στον κατάλογο των βασικών θεμάτων της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, που συνήλθε πρόσφατα στο Κολυμπάρι της Κρήτης. Παρ’ όλα αυτά, ήταν ένα από τα υποθέματα που συζητήθηκαν και για το οποίο υπάρχουν αρκετές αναφορές  στις αποφάσεις της.

Αμιγείς αναφορές εντοπίζουμε καταρχάς στο κείμενο «Η αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας εν τω συγχρόνω κόσμω», στο πλαίσιο της ευρύτερης ενότητας «Η αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας ως μαρτυρία αγάπης εν διακονία», όπου αναφέρεται η ειδική ποιμαντική μέριμνα της Εκκλησίας για τη διαπαιδαγώγηση των νέων. Ακολούθως, στο «Μήνυμα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου», όπου η Ορθόδοξος Εκκλησία, δια της Συνόδου, απευθύνεται στους νέους, οι οποίοι αναζητούν «πληρότητα ζωής γεμάτη ελευθερία, δικαιοσύνη, δημιουργία αλλά και αγάπη». Τέλος, στην «Εγκύκλιο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» περιλαμβάνεται ξεχωριστή ενότητα (IV) με θέμα «Η κατά Χριστόν παιδεία», ενώ στην ενότητα ΙΙΙ, με θέμα «Η Οικογένεια - εικών της αγάπης του Χριστού προς την Εκκλησίαν», τονίζεται η σημασία που η Εκκλησία δίνει στα παιδιά και τη νεότητα.

Περισσότερα...
 

"Ἀρχή τῆς Ἰνδίκτου"

«Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου, Ὦ καί παλαιέ καί δι’ ἀνθρώπους νέε».

Σήμερα, ξεφυλλίζοντας το ημερολόγιο, Ιη Σεπτεμβρίου, πληροφορούμαστε: «Αρχή της Ινδίκτου». Και ευλόγως δημιουργείται η απορία στους πολλούς: τι είναι αυτή η Ίνδικτος, που σηματοδοτεί ημερολογιακά την πορεία της ζωής μας; Σ’ αυτή την απορία θα προσπαθήσει το σημερινό μας κείμενο να δώσει κάποια απάντηση.

Η λέξη Ίνδικτος ή Ινδικτιών, είναι ελληνοποιημένη λατινική λέξη – ορολογία και σημαίνει διάταγμα, διάγγελμα. Indictus, indictio-onis, που σημαίνει διάγγελμα, εξαγγελία, το διάταγμα, που εξέδιδαν οι αυτοκράτορες της Ρώμης με το οποίο καθόριζαν το ύψος του φόρου επί της γεωργικής παραγωγής,  που έπρεπε να πληρώσουν οι υπήκοοι της αυτοκρατορίας στο Ρωμαϊκό κράτος, για τη συντήρηση και διατροφή των στρατιωτών. Το φορολογικό αυτό διάταγμα είχε διάρκεια 15 ετών, όσα δηλαδή ήταν και τα έτη της στρατιωτικής θητείας. Ἐτσι, με την απόλυση των παλαιών στρατιωτών και την κατάταξη των νέων άρχιζε η νέα Ίνδικτος.

Περισσότερα...
 

Βιβλιοπαρουσίαση: Σταύρου Γιαγκάζογλου, Κοινωνία εσχάτων, Δοκίμια εσχατολογικής οντολογίας, Σειρά Ιδιόμελα της Ινδίκτου, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2016, σελ. 344. (ISBN 978-960-518-382-0)

Το ζήτημα της ιστορίας και της εσχατολογίας βρέθηκε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής θεολογικής σκέψης του 20ου αιώνα ως μια γόνιμη βάση για την υπέρβαση μιας αφηρημένης μεταφυσικής εκδοχής του χριστιανισμού. Η αποκατάσταση του ιστορικού χαρακτήρα της χριστιανικής θεολογίας και η προβολή μιας θεολογικής θεώρησης της ιστορίας αποτέλεσαν βασικές πτυχές της σύγχρονης θεολογικής προοπτικής. Η ιδέα του γραμμικού χρόνου και της ιστορίας έχει προέλθει από τη βιβλική παράδοση. Ο κόσμος είναι η δημιουργία του Θεού που κτίσθηκε για να οδηγηθεί μέσω του ανθρώπου στην έσχατη τελείωση. Η πορεία του συνιστά μοναδική και ανεπανάληπτη κίνηση, η οποία κατευθύνεται προς ένα τέλος. Τα γεγονότα της ιστορίας δεν είναι ποτέ αντικειμενικά φαινόμενα, αλλά πράγματα που επιζητούν ερμηνεία, γιατί εμπεριέχουν νόημα και συνιστούν έκφραση προσωπικής δράσης και ελευθερίας.

Το βιβλίο αυτό εκκινεί από την αντινομική θεώρηση ότι η Εκκλησία δεν είναι απλώς μια συμβατική κατάσταση της ιστορίας όσο μια κοινότητα που, ενώ ριζώνει στην ιστορία, ζει και πορεύεται με την προσδοκία αλλά και την πρόγευση των εσχάτων της βασιλείας. Προϊόντος του χρόνου, ο εσχατολογικός αυτός ορίζοντας λησμονήθηκε στην πράξη ή και μεταμορφώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε στις μέρες μας σχεδόν εξαφανίσθηκε ή απλώς αναφέρεται ως τελευταίο κεφάλαιο της χριστιανικής δογματικής.

Περισσότερα...
 

Σκέψεις για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, τους ετεροδόξους και τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου

Με το παρόν θα επιχειρήσω να καταθέσω τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς μου από κάποια τελικά κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Αν το πλήρωμα της Εκκλησίας, ιστορικά, επικυρώνει ή ακυρώνει εν τέλει τις αποφάσεις των Συνόδων, ίσως αποτελέσει μια μικρή συμβολή και η τοποθέτηση ενός άσημου θεολόγου από την Κρήτη. Περιττεύει να επισημάνω ότι τα παρακάτω ουδόλως βάλλουν κατά προσώπων ή θεσμών, αντιθέτως στοχεύουν αποκλειστικά στην ωφέλεια της Εκκλησίας και στη σωτηρία εαυτών και αλλήλων.

Τα κείμενα, για τα οποία προτίθεμαι να τοποθετηθώ, Θεού θέλοντος, είναι τα: «Η αποστολή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο», «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» και «Εγκύκλιος της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου». Προκαταβολικά εξομολογούμαι ότι τα δύο πρώτα με προβλημάτισαν, ενώ το τρίτο με ανέπαυσε.

Περισσότερα...
 
Περισσότερα Άρθρα...


JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL
Διαφήμιση

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση

ΜΑΣ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ

We have 102 guests online

ΜΕΤΡΗΣΗ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΝ

Εμφανίσεις Περιεχομένου : 854017

ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑΣ

"ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ ΕΝΔΥΕΙ ΕΥΠΡΈΠΕΙΑΝ…"

«ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ ΕΝΔΥΕΙ ΕΥΠΡΈΠΕΙΑΝ…»

Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη

Τα μεσάνυχτα της Μιας Σαββάτων υπάρχει μια υπέροχη φωτολουσμένη εικόνα στους Ορθοδόξους ναούς όλου του κόσμου.  Ο Επίσκοπος ή ο Ιερέας ντυμένοι στα λευκά άμφιά τους, παίρνουν το φως από το ακοίμητο καντήλι της Αγίας Τράπεζας κι ύστερα από την Ωραία Πύλη  καλούν τους πιστούς, με βροντερή και συγχρόνως  χαρούμενη φωνή:  «Δεῦτε, λάβετε φῶς!» Και οι πιστοί προσέρχονται με ευλάβεια ν’ ανάψουν το δικό τους κερί και να μεταφέρουν το αναστάσιμο φως στο σπίτι τους και στη ζωή τους.

Παμπάλαιο το έθιμο αυτό, που στο άναμμα του αναστάσιμου κεριού, συμπυκνώνει τη νοσταλγία και την ελπίδα. Περάσαμε όλο το σκάμμα της Αγίας Τεσσαρακοστής συντροφιά με την μακαρία χαρμολύπη, νιώθοντας τον οδυρμό της ξενητείας μας, που πυκνώνει μέσα σε σαράντα ημέρες όλη την περιπέτειά μας στον κόσμο αυτό της φθοράς και του πόνου. Ζήσαμε με νήψη και προσευχή, με κατάνυξη και νηστεία, τροφοδοτώντας την πνευματική μας  ζωή, για να βλαστίσει το  άνθος της νοσταλγίας, το χαρμόσυνο Πάσχα. Και τώρα, κρατώντας το αναμμένο κερί της Ανάστασης στο ύψος αυτής της νοσταλγίας, αναβλαστάνει ένα άλλο άνθος, το άνθος της ελπίδας που γίνεται κι αυτό ένα με τη φλόγα της νοσταλγίας για το πέρασμα σ’ ένα άλλο Πάσχα, το συνεχές και το αιώνιο, ενός άλλου κόσμου στην αιώνια βασιλεία του Θεού.

Αυτή η νοσταλγία και η ελπίδα συνταιριασμένες αποτελούν το πλήρωμα τούτης της ζωής και το αγκάλιασμά της με την άλλη, την επέκεινα του Τάφου. Τὶ όμορφα που τα έχει οικονομήσει η αγία μας Εκκλησία! Με πολλή σκέψη ερανίζεται από τον περιβάλλοντα κόσμο την προτύπωση της Αναστάσεως. Τίποτε στον κόσμο αυτό δεν χάνεται. Όλα πεθαίνουν για να ζήσουν. Μαραίνεται το άνθος και πεθαίνει για να βγεί μέσα από τον πεθαμένο σπόρο ένας καινούριος βλαστός, ένα καινούργιο άνθος. Θάβεται βαθιά στη γη  και σαπίζει ο σπόρος του σιταριού για να βλαστήσει εκατονταπλασίονα! Πεθαίνει ο άνθρωπος  και τα οστά του άφθαρτα ευωδιάζουν και από τώρα προοιωνίζονται τους καρπούς της Αιωνιότητος.

Περισσότερα...